dflyblog

ต้องการช่างภาพ ช่วยถ่ายภาพโรงงานตามตจว.

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 20 Nov 2008 10:36:00 +0000

เพื่อนำมาใช้ประกอบ annual report
สนใจส่งอีเมล์มาที่ stonezoup@gmail.com จะส่งรายละเอียดให้

child war

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Tue, 01 Jul 2008 03:50:00 +0000

เที่ยวทะเลปราณฯ

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Tue, 24 Jun 2008 10:56:00 +0000

แค-ว๊าว

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Wed, 26 Mar 2008 21:12:00 +0000

พอจำได้ใช่มั้ยครับว่าเมื่อปลายปีที่แล้ว แถวๆ เดือนพ.ย. , ธ.ค. ปี 50 นี่แหละ
ช่วงที่มีซานตาคลอสมาตั้งรกรากอยู่แถวหน้าเมเจอร์รัชโยธินนั่นไง

หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดเหตุการณ์เผาไล่ทีซานตาคลอส
วอดวาย เสียหายหนวดคุณลุงซานต้าไปหลายเส้น
เสียหนวดไม่พอ
เมเจอร์ดันมาปิดบริการ แคลิฟอร์เนียฟิตเนสอีก
เดือดร้อนคนรักสุขภาพ พุงพลุ้ยอย่างผมสิครับ

ทีแรกไม่รู้สึกตัว นึกว่าปิดแป๊บๆ เดี๋ยวก็เปิดให้บริการ
แต่นี่ล่อเข้าไปกี่เดือนแล้วเนี่ย ยังไม่ยอมเปิดให้บริการ
ผมเลยโทรเข้าไปถามที่ "แคฯว้าว" ว่า ไอ้ที่ปิดๆ ไปน่ะ ได้ชดเชยวันที่ปิดไปให้กับสมาชิกหรือเปล่า เพราะแกเล่นเก็บค่าสมาชิกเป็นรายปี

ทวีศักดิ์ มันบอกว่า "พี่เป็นสมาชิกประเภทไหนครับ"
ทีแรกตกใจ นึกว่ามันด่า หาเรื่องกูเหรอ
ตั้งสติได้ ก็ตอบไปว่า เป็นแบบตลอดชีพ
"แบบตลอดชีพ เล่นได้ทุกสาขานี่ครับ"
"ก็ใช่ครับ"
"แล้วทำไมพี่ไม่ไปเล่นสาขาอื่นล่ะครับ"
อ้าว..ซวย กลายเป็นกูโง่อีก อยากตอบไปด้วยความสุภาพว่า ก็บ้านกูอยู่ติดกะเมเจอร์นี่ครับ เมิงจะให้ผมไปเล่นที่กาดสวนแก้วหรือไง แต่ก็เอาว่ะ เขาไม่รู้เรื่องอะไร ทำตามหน้าที่ ก็ตอบไปว่า
"ก็ผมสมัครที่รัชโยฯ เพราะมันอยู่ติดกะบ้านผมนี่ จะให้ผมไปเล่นที่ไหน มันไกลและเปลืองน้ำมัน - แล้วช่วงที่ปิดไปน่ะ ชดเชยวันให้ผมหรือเปล่า"
"ทางบริษัทไม่สามารถชดเชยให้ได้ครับ เพราะพี่เล่นได้ทุกสาขาอยู่แล้ว"
คือจะบอกว่า ไอ้โง่เอ้ย.. เมิงเล่นได้ทุกสาขา ทำไมไม่ไปเล่นสาขาที่มันเปิดให้บริการงี้อ่ะดิ แล้วไอ้การชดเชยให้สมาชิกมันยากตรงไหนว่ะ มันไม่ถึงกะเจ๊งหรอก

สมมุติผมอยู่โคราช แล้วมันปิดทำการ ไม่มันแนะนำให้ผมไปเล่นที่จังหวัดใกล้เคียงหรือไง
"พี่กรุณาไปเล่นที่ขอนแก่นครับ" เจริญล่ะพ่อ

"แบบนี้ถือเป็นการเอาเปรียบผู้บริโภคหรือเปล่าครับ" ผมยังหน้ามึนถาม
"ไม่นะครับ เพราะคุณสามารถใช้บริการได้ทุกสาขา" ดูมันย้ำ ทำไมเมิงไม่ถามด้วยเลยว่า จะรับขนมจีบซาลาเปากลับไปทานบ้านหรือเปล่า พูดซ้ำอยู่ได้
ตกลงมันความผิดกรูใช่มั้ย ที่สมัครแบบเล่นได้ทุกสาขาน่ะ จะบ้าตาย..

แต่ด้วยความรำคาญคุณทวีศักดิ์ เพราะถึงจะเถียง จะบ่นเขาไปก็เท่านั้น เขาไม่ใช่เจ้าของบริษัท เลยวางหูไป ก่อนวางหูก็แถมท้ายไปว่า
"ผมว่าคุณลาออกจากบริษัทนี้เหอะ บริษัทอะไรเอาเปรียบผู้บริโภค บาปนะเนี่ย"
ดูความโรคจิตของผมแล้วกัน ไม่รู้จะไปเจือกกะเขาทำไม

แต่แหม.. ไอ้แค-ว๊าวเนี่ย มันช่างหน้าด้านจริงๆ นะครับว่ามั้ย ทั้งๆ ที่มีคนร้องเรียนเขามากจนติดอันดับหนึ่งในการถูกร้องเรียนทางสคบ.ก็แล้วนะ
เขายังมิหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น
น่านับถือ (หรือจะสาปแช่งดี)

ก็เป็นอันว่าผมคงต้องเดินแบกพุงตุ้ยๆ ของผมต่อไป จนกว่าทางแค-ว๊าว รัชโยจะกรุณาเปิดดำเนินการนั่นแหละครับ
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร เพราะลำพังแค่เห็นมันมาปูกระเบื้องตรงบันไดด้านหน้า ก็ลุ้นเยี่ยวจะราดอยู่แล้ว
เห็นมาปูวันและแผ่น สองแผ่น ไม่รู้คนงานก่อสร้างที่มาทำงานเนี่ยเป็นผู้บริหารระดับสูงของเขาหรือเปล่า ทำงานแบบกลัวเหนื่อยจริงๆ ค่อยๆ ปู ค่อยๆ วาง เหมือนกลัวจะเสร็จเร็ว

กรรมของผู้บริโภคอ้วนๆ อย่างผมจริงจริ๊งงง..

ถ้าอยากออกกำลังกายผมแนะนำ ไปเต้นแอโรบิกกับพี่เป้าตุงตามลานจอดรถโลตัสแทนละกันนะครับ ประหยัดและเร้าใจดีด้วย

สนุกกับมันค๊าาาา.. ชั้นรู้ว่าคุณทำด๊ายยย..

สัมภาษณ์ผู้บริหารมาม่า

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Wed, 12 Mar 2008 00:48:00 +0000

คุณ บุญชัย โชควัฒนา เป็นผู้บริหารระดับสูงในเครือสหพัฒน์ บริษัทที่ผลิตมาม่ามาให้เด็กหอฯได้กินกันตายตอนสิ้นเดือนนั่นแหละ

ทราบหรือเปล่าครับว่า คุณบุญชัย ได้เข้ารับตำแหน่งเป็น สว. คัดสรร

และต้นสัปดาห์หน้า ผมก็ได้รับความกรุณาจาก คุณบุญชัย ให้เข้าพบ-สัมภาษณ์-พูดคุยเพื่อลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Thai Commerce

ตอนนี้กำลังฟิต เตรียมหาความรู้ และ คำถาม ที่จะถามคุณบุญชัยอยู่ครับ

แล้วเพื่อนพ้องน้องพี่ ล่ะ มีคำถามอะไรอยากจะฝากผมไปถามคุณบุญชัยบ้างหรือเปล่า

โอ้ว - น้ำมัน

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Wed, 27 Feb 2008 20:53:00 +0000

จากการเดินทางรอนแรม (พูดให้มันเวอร์ไปซะงั้นน่ะ อันที่จริงก็ไปไม่กี่ที่หรอก)
นั่งรถคนอื่นไป ก็มีแต่คนถามว่าทำไมไม่ขับรถมาเอง
ทำไมต้องนั่งรถเมล์?
ทำไมต้องอาศัยรถคนอื่นมา? (อันนี้มันหลอกด่าเราป่าวว่ะเนี่ย -_-")
ก็ตอบไปว่า เรื่องของกรู เอ๊ย.. ไม่ช่าย ก็บอกว่าช่วยชาติประหยัดน่ะครับ มันเปลืองน้ำมัน

รู้มั้ยครับว่า (ออกแนวสุภาพนะนี่ ดูน่านับถือ) นับตั้งแต่สมัยก่อนที่โลกยังใช้ทองคำเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันค่าเงินของแต่ละประเทศ กระทั่งเปลี่ยนมาใช้ค่าเงินดอลลาร์เป็นสากล ที่เพิ่มขึ้นกว่า 20 เท่า ระบบเศรษฐกิจเติบโตขึ้น ทำให้การใช้น้ำมันก็สูงขึ้นตามไปด้วย

ใน 1 วัน มีการใช้น้ำมันของโลกถึง 159,000 ลิตร / วินาที
ก็ประมาณ ๘๖ ล้านบาร์เรลต่อวันเท่านั้นเอง.. เอิ้ก!!

อเมริกาใช้เปลืองที่สุด คือวันละ ๑๔ ล้านบาร์เรล
ญี่ปุ่นกับจีน รองลงมา ๖ กับ ๕ ล้านตามลำดับ
แต่การเสาะหาน้ำมันกลับสวนทางกับการใช้น้ำมันอย่างน่าตกใจ
การขุดน้ำมันเริ่มในอเมริกาก่อนเมื่อปี ๒๔๔๓
มาเจอบ่อน้ำมันขนาดใหญ่ที่อิรักปี ๒๔๖๙
เจอที่ซาอุและคูเวตปี ๒๔๘๒

หลังจากนั้นโลกก็ไม่มีบ่อน้ำมันที่มีขนาดใหญ่ ให้ขุดหาเจอได้ง่ายๆ อีกแล้ว
เพราะมันขุดจนพรุนไปหมดแล้ว
คราวนี้ก็เจอแต่บ่อเล็กๆ ซึ่งไม่คุ้มที่จะขุด ขุดไปก็มีน้ำมันนิดเดียว
นายทุนส่ายหัว ดิ๊กๆ อีนี่ ไม่อาว นะจ๊าาา

โดยธรรมชาติแล้วทุกบ่อน้ำมัน เมื่อขุดเจอปุ๊บก็จะพุ่งปรุ๊ดส์..
ใหม่ๆ จะไหลแรงมาก (โซฟีก็เอาไม่อยู่) ให้ปริมาณน้ำมัน ๕-๘ เปอร์เซนต์ของบ่อ / ปี
หลังจากนั้นก็จะค่อยๆ แห้ง จนหมดไปในที่สุด

อันที่จริงมันก็ไม่ถึงกะหมดเกลี้ยงหรอก
มันหมดไปแค่ ๒ ใน ๓ ของบ่อ
ถ้าอยากได้น้ำมันอีก ก็ต้องอัดก๊าซเพิ่มความดันเข้าไป (ตดอัดไม่ได้นะ อย่ามาทำตลกขอร้องๆ)
ให้น้ำมันไหลออกมา ซึ่งแพง.. ไม่คุ้ม.. ไม่มีใครเขาทำกัน

คิงส์ ฮับเบิร์ต นักธรณีวิทยาชาวอเมริกัน บอกว่าการผลิตน้ำมันของโลกได้ถึงจุดสูงสุดแล้ว
ผลิตมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ไม่เหลือน้ำมันแล้ว
โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง น้ำมันไม่เหลือแล้ว

จะไปกลัวอะไร ก็ใช้พลังงานอื่นทดแทนดิ
หรือไม่ก็.. แป๊บๆ มันต้องมีคนคิดอะไรที่มันมาใช้แทนน้ำมันได้เองแหละ
ไม่เห็นจะต้องกลัว
คิดอย่างงี้ใช่ม่ะๆๆ หน๊อย..คนเรา

.. แหม.. ไม่อยากจะพูดให้เสียน้ำใจนะ
แต่ว่าภายใน ๕ ปี ๑๐ ปีนับจากนี้ ไม่มีทางที่จะมีพลังงานอะไรมาทดแทนน้ำมันได้
ถึงแม้จะมีคนคิดได้
เอาเป็นว่า ไอ้หมอนี่โคตรฉลาดเลยแล้วกัน มันคิดออกมาได้
แต่กว่าจะพัฒนาออกมาใช้ในเชิงพาณิชย์ได้ล่ะ ใช้เวลาอีกเท่าไร
เรื่องการขนส่ง เรื่องการเก็บรักษา
ดูเรื่องเชื้อเพลิงไฮโดรเจนเป็นตัวอย่างสิ จนป่านนี้ก็ยังไม่มีให้ใช้อย่างแพร่หลายเลย

ประเทศไทย ไม่มีบ่อน้ำมันเป็นของตัวเอง แต่ก็ใช้กันจัง ใช้น้ำมันกันอย่างบ้าคลั่ง
อ้อ.. อันที่จริงไทยก็มีบ่อน้ำมันนะ อยู่ที่ ลานกระบือ จ.กำแพงเพชร และที่อ่าวไทย เรียกว่าแหล่งนางนวล มิใช่ นวลนาง
รวมสองแห่งนี้ก็ผลิตได้ไม่เกิน ๑๗ เปอร์เซนต์ของที่พวกเราใช้กันทั้งประเทศ
พ.ศ. ๒๕๔๘ เราซื้อน้ำมันจากต่างชาติ ๖๗๓,๓๓๓ ล้านบาท
เพิ่มจากเมื่อปีพ.ศ. ๒๕๔๗ ขึ้นไป ๓๗ เปอร์เซนต์

อู้ย.. เลคเชอร์ซะยาว เบื่อป่ะเนี่ย ตอนหน้าจะเล่าเรื่อง ไบโอดีเซล, ค่าออกเทน, ก๊าซโซออล์ ไรประมาณนี้ ถ้าไม่เบื่อก็แวะมา จะรอ

หยดหมึก - กระดาษขาว

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Sun, 24 Feb 2008 20:01:00 +0000

ถ้าผมถามว่า "วันนี้เจอเรื่องดีๆ อะไรมาบ้าง?"

เอาล่ะสิ นั่งนึกกันจนเหงื่อหยดติ๊ง "เอ๊..มีหรือเปล่าว๊า"

งั้นเอาใหม่ ผมเปลี่ยนคำถาม "วันนี้เจออะไรแย่ๆ มาบ้าง?"
โหย.. มาเป็นชุดทีนี้
"เจอคนแซงคิวซื้อตั๋วหนัง"
"เจอคนเหยียบเท้าแล้วไม่ขอโทษ"
ฯลฯ

แปลกนะที่คนเรามีแนวโน้มที่จะจดจำเหตุการณ์ด้านลบ มากกว่าเหตุการณ์ด้านบวก

เคยรู้สึกมั้ยว่าแถวที่เรายืนต่อคิวอยู่ทำไมมันช้ากว่าแถวอื่น
ไอ้รถเมล์คันที่เรารอทำไมมันมาช้าจัง เวลาไม่รอเนี่ยมาจัง
อาหารที่เราสั่งมักจะมาช้ากว่าโต๊ะข้างๆ

มันเป็นแบบนั้นจริงอ่ะ?

ถ้าผมเอาหมึกหยดลงกระดาษขาวสักแผ่นหนึ่งแล้วยกให้ดู ถามว่าเห็นอะไร
ส่วนใหญ่ก็จะตอบว่า เห็นหมึกหยดหนึ่งอ่ะดิ ถามได้
แปลกที่ไม่ค่อยจะมีใครตอบว่า เห็นกระดาษขาว

การสังเกตุเห็นสิ่งที่เป็นลบมากกว่าเป็นบวกของมนุษย์ถือเป็นสัญชาติญาณ เพราะเราต้องระวังภัย ที่จะเกิดขึ้นรอบตัวตลอดเวลา ตั้งแต่ยุคสมัยไหนมาแล้ว

มันเป็นสัญชาติญาณ แต่ในอีกด้านหนึ่ง มันก็เป็นภัยในความคิดเหมือนกัน

ภัยตรงที่ มันทำให้เรามองไม่เห็นด้านดีๆ แง่งามในหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต

ลองคิดดูดิ ถ้าเราจดจำได้แต่เรื่องแย่ๆ เราจะเป็นไง ก็ทั้งทุกข์ ทั้งเครียด เหมือนที่เป็นอยู่ทุกวันเนี้ย..

ไอ้คนที่เหยียบเท้าเรามันเดินไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่เรายังเคียดแค้นอยู่เลย "มึ๊ง.. อย่าให้เจอนะมึ๊ง กูจะเหยียบหน้ามึงคืนเลยคอยดู"

คนเราก็แปลก ไวจริงจริ๊ง กะไอ้เรื่องที่จะทำให้ตัวเองเป็นทุกข์
ทั้งที่บางที รอบตัวเราก็มีเรื่องดีๆ ให้เก็บเกี่ยวไว้เป็นความสบายใจได้ตั้งมากมาย

ม๊ะ..สุขกันเถอะเรา

เมื่อ "เกรียน" ไปสัมภาษณ์งาน

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Fri, 25 Jan 2008 00:29:00 +0000

สมัครงานมาก็หลายที่ ตกงานวิจัยฝุ่นมาก็บ่อย ประสบการณ์การสัมภาษณ์งานก็พอฟัดพอเหวี่ยง
แล้วยิ่งเดี๋ยวนี้ จับพลัดจับผลู เทิร์นโปร..กลายเป็นคนสัมภาษณ์งานน้องๆ ที่มาสมัครทำงานเสียแล้ว

ที่เล่าให้ฟังไม่ได้จะมาคุย โชว์เหนือโชว์พาวอะไร แต่เซ็งจิตมาก ที่บางคนมันมาแบบ "เกรียน" มาเลย เอ้า..ทำตัวเป็นคนอบอุ่น มองโลกในแง่ดี คิดว่ามันคงไม่ตั้งใจ

1. ไปสายกว่าเวลานัด
เขานัด 10 โมง แม่ผ่าไปเที่ยง ช่วยไปให้ถึงก่อนสัก 15 นาทีได้มั้ย จะมาโทษบ้านไกลเวลาน้อย ไกลสาดดด..ไม่ได้ การไปสายมันแสดงว่า น้องไม่ได้สนใจอยากจะทำงานกะเขาเลย มันเป็นเรื่องของความประทับใจครั้งแรกครับขอโทษ ที่สำคัญ ไปถึงก่อนเวลา จะได้นั่งหายใจหายคอเตรียมตัว ดูความพร้อม ตรวจเช็คช่วงล่าง เครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย (เผื่อเป้าแตก-มาสัมภาษณ์งานไม่ต้องโชว์หวิวขอร้อง) ฟันเฟินเป็นแปลงเกษตรมีผักติดป่าวดูให้เรียบร้อย

2. ขี้วีน
เจอใครแม่หงุดหงิดใส่ ด่าหมด จิ๊จ๊ะ ไม่รู้ว่าเข้าวัยทองหรือไง ทำไมอารมณ์ไม่อยู่กะร่องกะรอย ขอเลยไม่ว่าจะพบบุคคลใดก็ตาม จะอาเจ๊ อาแป๊ อาซิ่ม ที่ไหนก็ช่าง เพราะน้องจะรู้ได้ไงว่าใครเป็นใคร ดวงตกอาจจะไปด่าแม่เจ้าของบริษัทเข้าให้ เห็นแกเป็นเจ๊ๆ ซิ่มๆ งั้นเหอะ อีกอย่างการที่เราไปวีนกับพนักงาน แม้กระทั่งโอเปอร์เรเตอร์/แม่บ้าน มันแสดงว่าเราเป็นคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์แย่ เข้ากะคนยาก

3. ตอบคำถามวนไปวนมา
อื้อหืม.. ไม่รู้ใครไปสะกิดมันให้มาสัมภาษณ์งานหรือเปล่า จะไปสัมภาษณ์ทั้งที มันต้องเตรียมตัวหน่อยดิ เขาถามอะไรตอบให้มันมั่นใจ ผั๊วะผะไปเลย อย่าตอบไปแบบงงๆ เสื่อมๆ ไม่มั่นใจ ทำตัวหลุกหลิกลอกแล่ก อย่างกะโจรขโมยทอง อย่าลืมว่ามันมีคนมาสัมภาษณ์แข่งกับเราล้านแปด เราต้องน่าสนใจกว่าคนอื่น

4. ไม่ถาม ฉลาด ว่างั้น
พ่อพหูสูตร รู้ทุกเรื่อง หลายคนครับ พอเขาถามว่า "คุณมีอะไรจะถามมั้ย" ตอบเลย..ไม่มีค่ะ อ่า... มันแปลว่าไรครับ แปลว่าน้องไม่สนใจในบริษัทเขาไง ไม่อยากรู้เหรอ เขาทำอะไรกัน ถ้าเราได้ทำงานนี้ต้องรับผิดชอบอะไร ถามไปเลย

5. โชว์ชาติกำเนิด
ถ้าเขาบอกว่า "ไหนเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวคุณให้ฟังสิ" น้องจะตอบว่าไง? ไอ้คำตอบงี่เง่า ไก่กา ประเภท "ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี" พลีส พลีส ขอร้องเลย ขับไล่มันออกนอกประเทศไปเลย อย่าให้มันได้มีโอกาสกลับมา แล้วอย่าได้เริ่มต้นแบบ "หนูเกิดที่จังหวัดเตียงเก่าค่ะ" จะมาโชว์ชาติกำเนิดทามม๊ายยย.. โอ้ย..ไม่ต้องอ่ะ มันย้อนอดีตเกิ๊น.. เริ่มต้นตรงที่มันดูเกี่ยวกับการงานที่ไปสมัครหน่อย

------------------------------------------------------------------------------------------------
พักชมโฆษณากันก่อนนะครับ เดี๋ยวหน้ามาพบกับ ข้อที่เหลือ

------------------------------------------------------------------------------------------------

6. ใช้ภาษาไม่ถูกาละเทศะ
โอ้ว..พระเจ้า ม่ายๆๆๆ อย่าได้แซ้บของร้อง อย่าได้แสดงความเป็นเด็ก(แซ้บ)ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมออกมา ได้โปรด จะทำงานแล้ว ความรับผิดชอบมันใหญ่หลวงนัก น้องต้องรู้จักแยกแยะว่ากำลังคุยอยู่กับใคร ใช่เพื่อนเหรอๆ

7. นินทาคนอื่น
ถึงแม้ว่าน้องจะเป็นรองก็เพียงแต่ซ้อเจ็ดบีบสิว หรือมีฉายาเจ้าแม่เมาท์แตกเหรียญทองมหาลัยก็เหอะ อย่าได้ทำเชียว สะกิดโดนต่อมนินทาเข้าหน่อย แหม..พรั่งพรูเชียว พลาดไปเขาจะไม่ไว้ใจน้องเลย โหย..ถ้ามันได้มาทำงานที่นี่มันจะแอบนินทาเราป่าวว่ะ อดใจ อดทน อดกลั้นไว้ ถึงปากจะสั่น ก้นกระดกอย่างไร ก็อย่าแม้แต่น้อย

8. ลังเลพอเขาจะขอติดต่อกับบุคคลอ้างอิง
มันลำบากตรงไหน ถ้าพ่อไม่ได้ซุกหุ้น หรือเป็นนักการเมืองโกงกิน ก็ไม่เห็นจะต้องปิดบัง เขาอยากจะโทรไปถามประวัติเรากับใครก็โทรไปดิ๊ อยากโทรๆ เลย ว่างนักใช่มั้ย เราอย่าทำอึกอักเป็นพอ มันชวนให้สงสัย ว่าไปประกอบอาชญากรรม โกหกหรือป่าว

9. โม้
แปลว่าพูดเกินจริงให้ตัวเองดูดี สมัครตำแหน่งพนักงานทั่วไป มันเล่าเสียคุณสมบัติผู้บริหาร มันเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ จะช้าหรือเร็วเขาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าเราทำได้จริงหรือเปล่า พวกขี้โม้เนี่ย แสดงว่าพ่อเป็นนักการเมืองแน่ๆ สงสัย

10. ขอบคุณสักคำ มันจะตายมั้ย
สัมภาษณ์เสร็จ มันไปเลย สะบัดตูดหายไปอย่างรวดเร็ว มันแสดงออกถึงความไม่มีมารยาท ไม่น่าประทับใจ เราคนไทย ก่อนไปต้อง ขอได้รับความขอบคุณจาก ซีวีดี อินเตอร์เนชั่นแนล

เข้าใจมั้ยเนี้ย...!!!

สวยเรื่อยเปื่อยไม่เอา

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Mon, 21 Jan 2008 06:06:00 +0000

คืองี้ครับ
ผมเข้าไปรับผิดชอบดูแลนิตยสารผู้ชาย
ซึ่งมันจะต้องมี set แฟชั่นประจำฉบับ
ไม่ใช่แฟชั่นธรรมดา แต่มันเป็นแฟชั่น sexy

ประกาศเอาไว้ตรงนี้เลยว่าใครสนใจถ่ายแฟชั่น sexy
ติดต่อเข้ามาครับ PM หรือส่งเมล์มาหาผม
กรุณาส่งรูปเข้ามาด้วยครับ
เพราะแค่สวยอย่างเดียวไม่เอา
ต้องสวย sexy ดูดีด้วย

ติดต่อเข้ามาเรื่อยๆ ยังไม่มีทีท่าว่าจะปิดครับตอนนี้
ฝากบอกข่าว ไปทั่วกัน

เอทิฮัดได้รับสองรางวัลเกียรติยศ ณ งานเวิลด์ ทราเวล อวอร์ด

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 03 Jan 2008 02:06:00 +0000

สายการบินเอทิฮัด สายการบินแห่งชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ให้บริการเที่ยวบินจากกรุงเทพฯสู่เมืองอาบูดาบีทุกวัน วันละ 2 เที่ยวบิน
และอีก 45 จุดหมายปลายทางทั่วโลก
คว้าสองรางวัลเกียรติยศในงานมอบรางวัลประจำปี เวิลด์ ทราเวล อวอร์ด (WTA)
ครั้งที่ 14 ในสาขา "ที่นั่งปรับนอนราบชั้นนำของโลก" และ
"โฆษณาทางโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยวชั้นนำของโลก"

นับเป็นความสำเร็จปีที่สองที่สายการบินที่มีศูนย์กลางการบิน ณ
กรุงอาบูดาบี ได้รับรางวัลสาขาที่นั่งปรับนอนราบยอดเยี่ยม
ที่มีเฉพาะในห้องโดยสารชั้นหนึ่งและชั้นธุรกิจ
สำหรับรางวัลโฆษณาสายการบินทางโทรทัศน์นั้นสำคัญอย่างมากเนื่องจากเป็นโฆษณาโทรทัศน์ระดับนานาชาติชิ้นแรกซึ่งผลิตโดยเอทิฮัด

คะแนนโหวตในงาน WTA ที่จัดขึ้น ณ Beaches Turks and Caicos Resort and
Spa มาจากผู้มีอาชีพในวงการอุตสาหกรรมการเดินทางกว่า 170,000 แห่งทั่วโลก
ซึ่งรวมถึงตัวแทนการท่องเที่ยวกว่า 110,000 แห่ง

มร. เจมส์ โฮแกน ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร สายการบินเอทิฮัด กล่าวว่า
"ตลาดการเดินทางเพื่อธุรกิจยังคงเป็นหนึ่งในตลาดที่มีการแข่งขันสูงที่สุดในโลก
และสำหรับที่นั่งปรับนอนราบของเราที่ได้รับรางวัลเป็นเวลาสองปี
นับว่าเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่และเป็นการผลักดันให้เราเพิ่มคุณภาพของสายการบินเอทิฮัด"

"จุดประสงค์ทางการตลาดที่สำคัญในปี 2550
คือการทำให้ชื่อของเอทิฮัดเป็นที่รู้จักครอบคลุมไปทั่วตลาดหลักของเรา
โดยวัตถุประสงค์ดังกล่าวเป็นจุดเริ่มต้นของโฆษณาทางโทรทัศน์ระดับนานาชาติชิ้นแรกของเรา
เราจึงต้องการให้โฆษณาชิ้นนี้มีความโดดเด่นและดึงดูดความสนใจของผู้ชมให้ได้มากที่สุด
ซึ่งการได้รับรางวัลดังกล่าว
เป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเราทำสำเร็จ"

สายการบินเอทิฮัดได้เปิดตัวโฆษณาทางโทรทัศน์ระดับนานาชาติชิ้นแรกในเดือนพฤษภาคม
2550 โดยโฆษณาดังกล่าวได้ออกอากาศในตลาดระดับนานาชาติชั้นนำของสายการบิน
รวมถึงออสเตรเลีย ตะวันออกกลางและยุโรป
โดยถ่ายทำทั้งหมดในประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ตามสถานที่ต่าง ๆ
รวมถึงท่าอากาศยานอาบูดาบี และบนเครื่องบินแอร์บัส เอ340-500

โฆษณาชิ้นนี้ได้รับการสร้างสรรค์โดยเอเจนซี่โฆษณาระดับโลก TBWA
และกำกับโดย จิม วีดอน จากบริษัท Bare Films ในกรุงลอนดอน
ซึ่งเคยรับงานโปรเจ็คโด่งดังระดับโลก ซึ่งรวมถึงภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์อย่าง
"Gladiator"

รางวัลที่นั่งนอนราบจาก WTA คือรางวัลอันทรงเกียรติครั้งที่สอง
ซึ่งเอทิฮัดได้รับในเดือนนี้ สำหรับคุณภาพผลิตภัณฑ์ระดับสูงของสายการบินฯ
ล่าสุด เมื่อต้นเดือนนี้
ทางสายการบินฯได้รับการคัดเลือกจากผู้อ่านนิตยสารบิสซิเนส ทราเวลเลอร์
ยูเอสเอ ในสาขา "การบริการบนชั้นเฟิร์สคลาสที่ดีที่สุดในโลก"

บรรยายภาพ สายการบินเอทิฮัด สายการบินแห่งประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
คว้ารางวัลเกียรติยศสองรางวัลในงานมอบรางวัลประจำปี เวิลด์ ทราเวล อวอร์ด
(WTA) ครั้งที่ 14 ในสาขา"ที่นั่งปรับนอนราบชั้นนำของโลก" และ
"โฆษณาทางโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยวชั้นนำของโลก"

เอทิฮัด เป็นผู้สนับสนุนหลักการแข่งขันรถฟอร์มูล่า วัน อาบูดาบี กรังปรีส

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 03 Jan 2008 01:56:00 +0000

เอทิฮัด เป็นผู้สนับสนุนหลักการแข่งขันรถฟอร์มูล่า วัน อาบูดาบี กรังปรีส์

กรุงเทพฯ ประเทศไทย

สายการบินเอทิฮัด สายการบินแห่งชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ให้บริการเที่ยวบินจากกรุงเทพฯสู่เมืองอาบูดาบีทุกวัน วันละ 2 เที่ยวบิน
และอีก 45 จุดหมายปลายทางทั่วโลกลงนามสัญญาสามปีในการเป็นผู้สนับสนุนหลักการแข่งขันรถฟอร์มูล่า
วัน อาบูดาบี กรังปรีส์ โดยจะเริ่มการแข่งขันรอบแรกในปี 2552

สัญญามูลค่าเจ็ดหลักซึ่งจัดการแข่งขันรถฟอร์มูล่า 1
ขึ้นในเมืองหลวงแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ภายใต้ชื่อ "ฟอร์มูล่า วัน
เอทิฮัด แอร์เวย์ส อาบูดาบี กรังปรีส์" จนถึงปี 2554
นอกจากนั้นเอทิฮัดยังได้แพ็กเกจโฆษณาขนาดใหญ่ตลอดเส้นทางการแข่งขันและเครื่องหมายการค้าบนแท่นสำหรับการแข่งขันอาบูดาบี
กรังปรีส์

สัญญาดังกล่าวจัดโดย ออลสปอร์ต มาเนจเม้นท์ ในเครือกลุ่มบริษัท ฟอร์มูล่า
วัน และลงนามอย่างเป็นทางการโดย มร. เจมส์ โฮแกน ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร
สายการบินเอทิฮัด และมร. เบอร์นี เอคเคิลสโตน
ประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร กลุ่มบริษัท ฟอร์มูล่า วัน ณ
สำนักงานใหญ่ของฟอร์มูล่า 1 ในกรุงลอนดอน

มร.โฮแกน กล่าวว่า
"การได้ลงนามเป็นผู้สนับสนุนหลักของการแข่งขันฟอร์มูล่า วัน อาบูดาบี
กรังปรีส์ นับเป็นเกียรติอย่างสูงสำหรับสายการบินเอทิฮัดและจะทำให้เอทิฮัดสามารถเข้าถึงกลุ่มลูกค้าทั่วโลกได้มากขึ้น"

มร. เอคเคิลสโตน กล่าวให้ความเห็นเกี่ยวกับสัญญาดังกล่าวว่า
"การลงนามเป็นผู้สนับสนุนหลักเป็นเวลาสองปีในกิจกรรมดังกล่าวซึ่งจัดเป็นครั้งแรกนี้ตอกย้ำว่าคนในภูมิภาคนี้รู้สึกตื่นเต้นและรอคอยการมาของการแข่งขันอาบูดาบี
กรังปรีส์ในครั้งนี้"

ในฐานะผู้สนับสนุนหลักของฟอร์มูล่า วัน อาบูดาบี กรังปรีส์
เอทิฮัดจะมอบแพ็กเกจพิเศษ ซึ่งรวมถึงบัตรโดยสาร
ที่พักและบัตรเข้างานกรังปรีส์

มร.โฮแกน กล่าวเสริมว่า "2009 ฟอร์มูล่า วัน เอทิฮัด แอร์เวย์ส อาบูดาบี
กรังปรีส์ จะเป็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สำหรับเมืองหลวงของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
และเอทิฮัดตั้งใจรอคอยที่จะได้ต้อนรับผู้ชมฟอร์มูล่า วัน
นับพันจากทั่วโลก สู่กรุงอาบูดาบี"

การก่อสร้างสนามแข่งฟอร์มูล่า วัน อาบูดาบี กรังปรีส์ ความยาว 5.6
กิโลเมตร กำลังเป็นไปด้วยดีบนเกาะยาส เกาะซึ่งเต็มไปด้วยธรรมชาติขนาด
2,550 เฮคเตอร์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองอาบูดาบี
สิ่งก่อสร้างนี้จะเป็นหนึ่งในสนามแข่งที่ยาวและยากที่สุดแห่งหนึ่งในโลกและจะรวมอัฒจันทร์ขนาดยักษ์เพื่อรองรับผู้ชมมหาศาล

นอกเหนือจากฟอร์มูล่า วัน อาบูดาบี กรังปรีส์ แล้ว
สายการบินเอทิฮัดยังเป็นผู้สนับสนุนกิจกรรมทางกีฬาหลายอย่างในปี 2550
ซึ่งรวมถึงการเป็นสายการบินอย่างเป็นทางการของทีมสโมสรฟุตบอลเชลซีและผู้สนับสนุนหลักทีมสโมสรรักบี้ฮาร์เลอควิน

คำบรรยายภาพ: (จากซ้ายไปขวา) มร. เบอร์นี่ เอคเคิลสโตน
ประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร กลุ่มบริษัท ฟอร์มูล่า วัน และมร.
เจมส์ โฮแกน ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร สายการบินเอทิฮัด ลงนามในสัญญา
"ฟอร์มูล่า วัน เอทิฮัด แอร์เวย์ส อาบูดาบี กรังปรีส์" ณ
สำนักงานใหญ่ของฟอร์มูล่า วัน ในกรุงลอนดอน

7-1 เรื่องจริงเกี่ยวกับไทยที่คนกัมพูชาไม่ค่อยรู้

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 27 Dec 2007 20:13:00 +0000

เอากันดื้อๆ ด้านๆ หน้าไม่อายอย่างนี้เลย เห็นเขาเขียนก็อยากเขียนมั่ง

1. วันหยุดยาวนี้คนไทยพร้อมใจกันออกนอกประเทศ
และมีแววว่าจะไม่ยอมกลับประเทศ บางรายถึงกับยอมเอาหัวโขกประตูเครื่องบินตายก็มี แต่ประชาชนชาวไทยบางส่วนที่ไม่สามารถเดินทางด้วยเครื่องบินได้ทัน เหตุเพราะตั๋วราคาบาทเดียวมันเต็มตั้งแต่ยังไม่เปิดให้จองเสียด้วยซ้ำ
พูดให้โก้ไปอย่างนั้นเอง ความจริงมันมีให้จองสักใบหรือเปล่าก็ไม่รู้
ประชาชนที่ไม่สามารถออกนอกประเทศไทย ก็พร้อมใจกันเมาแล้วขับ
ยอมตายดีกว่า จะกลับมาเห็นหน้านายกคนใหม่

2. เมืองไทยนั้นยุงโคตรชุม
เพราะเมืองไทยนั้นน้ำเน่าเยอะมาก ทั้งละครน้ำเน่า การเมืองน้ำเน่า มุขเสี่ยวน้ำเน่า แล้วนี่ยังมีเอ็นทรีน้ำเน่าแบบนี้อีก แต่นับว่าชาวไทยยังโชคดี ที่มีราคาน้ำมัน แบบไม่ได้นิ่งนอนใจ ผันผวนวิ่งขึ้นพรวดๆ ทุกวันพร้อมๆ กับค่าครองชีพ ทำให้คนไทยพอใจชื้นได้บ้างว่า ไม่ใช่อะไรๆ จะนิ่งไปเสียหมดทุกอย่าง

3. กอล์ฟ-ไมค์ นั้นดังมาก
มากกว่าที่ชาวเขมรจะรู้
คนไทยเรียกหากอล์ฟ-ไมค์กันทั่วประเทศ
ไม่เชื่อ ลองไปเดินแถว ร้านขายซีดีเถื่อน
ไม่ว่าจะเป็น สะพานเหล็ก พันธ์ทิพ หรือตามต่างจังหวัด
เราก็จะได้ยินชื่อเขาเสมอ "ก๊อบมั้ย" พี่ "ก๊อบมั้ย" แผ่นละร้อยเอง

4. คนไทยนั้นรักการอ่าน
ใครบอกว่าชาวไทยนั้นขี้เกียจอ่าน ความรู้น้อย ปีหนึ่งอ่านหนังสือเฉลี่ยไม่กี่เล่ม
ขอเถียงจนไส้ติ่งสะเทือน
ทุกครั้งที่เดินผ่านแผงหนังสือ
มักจะเห็นคนไทยมุงแผงหนังสือเปิดอ่านฟรีกันให้เพียบเสมอ นิตยสารยับกันทั้งแผง โดยเฉพาะนิตยสารดาราจะยับมากเป็นพิเศษ ขนาดห่อพลาสติกเอาไว้ยังยับ เล่มไหนไม่ยับ ไม่ต้องน้อยใจ เดี๋ยวสักพัก ก็หายไปจากแผงเอง
ฝั่งพนักงานเก็บเงินก็ได้แต่ผลัดกันถอนผมหงอกแก้ว่าง เพราะชาวไทยขยันอ่านกันจริงจัง อ่านจนจบเล่มเลย ไม่ต้องซื้อกลับบ้านเลย
นอกจากนั้นคนไทยยังเป็นคนที่ไม่ลำเอียงอีกด้วย
อ่านสตาร์กอซซิปแล้ว กลัวทีวีพูลจะเสียใจ
ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ชั้นจะกลับมาอ่านต่อ
วอนรัฐและ "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" น่าจะมาดูดำดูดีกันหน่อย
ควรจะหาเก้าอี้ตั้งไว้ที่แผงขายหนังสือ จะได้ไม่ต้องยืนอ่านให้เมื่อย อยากเห็นประชากรในประเทศฉลาดแต่เส้นเลือดขอดหรืออย่างไรไม่ทราบ

5. คนไทยเกลียดซานตาคลอส
สดๆ ร้อนๆ จากหน้าเมเจอร์รัชโยธิน
เมื่อวานนี้เองที่คนไทยเผาไล่ที่คุณลุงซานต้า ที่หน้าเมเจอร์
แกตั้งใจมาเมืองไทย จะมาแจกของขวัญแท้ๆ
มาวันนี้ ไม่เหลือแม้ร่องรอยคุณลุงซานต้าและบ้านพัก(ชั่วคราว)
ฝั่งชาวชุมชนแออัดเริ่มหวั่นใจ
คนไทยทำไมใจร้าย ทำได้แม้กระทั่งชาวต่างชาติใจดี เขามาแจกของขวัญแท้ๆ (ย้ำ)

6. สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์เห่อพกจาน ชาม ช้อน ติดตัว มากกว่าพกเครื่องรางของขลัง จตุคามรี่ยังชิดซ้าย
เหตุด้วยหวังว่าจาน ชาม ช้อนจะช่วยให้พวกตนได้จัดตั้งรัฐบาล
แต่หากวืดครั้งนี้ ก็ยังหวังว่าครั้งหน้าคงจะส่งผลให้ชนะเลือกตั้งได้เป็นรัฐบาลไปตามๆ กัน
อ่ะ..งงดิ ก็จาน ชาม ช้อน เป็นพาชนะไง พกติดตัวเอาไว้ รับรอง ไม่มีแพ้ พา-ชนะ

เขียนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเขียนให้ครบ 7
ทำไมต้องเป็น 7 อันนี้ไม่ได้เกี่ยวกับสวรรค์ชั้น 7 ของเจ เจตรินแต่อย่างใด
และไม่เกี่ยวกับบาป 7 ประการด้วย
แต่อยากเขียนให้ได้ 7 แบบคนอื่นเขา หมายถึง คุณบองเต่า ที่เราไป "ก็อปมั้ย" ไอเดียเขามานั่นไง

แต่พอเขียนได้ถึงข้อ 6 เริ่มน้ำตาซึมๆ ด้วยความปลาบปลื้ม
ทนไม่ไหวแล้ว ขอไปเก็บเสื้อผ้าทำทีเป็นชาวต่างชาติมาเที่ยวประเทศไทยดีกว่า
อย่างว่า..นักเขียนไส้แห้ง จะเอาทุนรอนที่ไหนไปซื้อทีมฟุตบอล เดินทางออกนอกประเทศ
ก็ได้แต่ทำตัวเป็นชาวต่างประเทศแทน
หึ..ขอเว้นวรรคการเป็นคนไทยสักรัฐบาล 1 สมัยจะได้มั้ยเนี่ย

โรงเรียน Metis โกงเงิน

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Mon, 24 Dec 2007 22:19:00 +0000

อยากเรียนให้ทุกท่านทราบเพื่อเป็นอุทธาหรณ์
โดยเฉพาะเพื่อนๆ ที่ทำงานในวงการสื่อ
และสำหรับทุกท่านที่อยากเรียนพิเศษ แต่ไม่อยากสนับสนุนคนขี้โกง

เรื่องมีอยู่ว่า
ทางนิตยสารของเรา (Route Campus Tour-เป็นนิตยสารขนาดเล็ก แจกฟรีให้กับนักศึกษามหาวิทยาลัย ตอนที่เราเข้าไปจัดงาน) ได้ลงโฆษณาให้กับโรงเรียน Metis Education ซึ่งอยู่ที่ Tops Supermarket ตรงข้ามมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้ตกลงค่าโฆษณาเป็นมูลค่า 60,000 บาท ซึ่งเมื่อทางเราได้ลงโฆษณาและแจกนิตยสารเป็นที่เรียบร้อย จบโครงการ ก็ได้ขอรับเงินค่าโฆษณา
โดยทาง Metis ขอผัดผ่อนเรื่อยมา จนกระทั่ง ยอมจ่าย แต่ขอผ่อน 9 งวด
6 งวดแรก จ่ายงวดละ 5,000 บาท งวดที่ 7-9 จ่ายงวดละ 10,000 บาท
ทางเราต้องพยายามโทรทวงเสียค่าโทรศัพท์มากมายกว่าจะได้เงินมา แต่ละเดือน จนในที่สุด เดือนที่ 8 ก็ไม่ยอมจ่ายอีก ผ่านมากว่า 4 เดือนแล้ว ทางเราจึงทำหนังสือแจ้งไปว่า ถ้ายังไม่จ่าย จะดำเนินคดี

เชื่อไหมว่า คำตอบที่ได้คือ ฟ้องไปเลย ไม่จ่าย

เหตุผลที่เคยแจ้งให้เราทราบคือ คนข้างในที่ตกลงซื้อโฆษณาไปเปิดโรงเรียนแข่ง
แต่ทางเราก็แจงกลับไปว่า เราลงโฆษณาให้กับทางโรงเรียน ไม่ใช่ตัวบุคคล

อุทธาหรณ์เรื่องนี้ ขอให้เพื่อนๆ ในวงการสื่อ ระมัดระวัง การโกง ซึ่งๆ หน้า
ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย มีจริงในโลกค่ะ
โดยเฉพาะโรงเรียน Metis
และขอให้น้องๆ ที่ต้องการเรียนพิเศษ โปรดอย่าสนับสนุนคนโกง
เลือกเรียนโรงเรียนอื่นๆ นะคะ

รับรองว่า เรื่องราวดังกล่าวเป็นความจริง ไม่ได้มีการใส่ร้าย
ตอนนี้ทางบริษัทกำลังหาทางดำเนินการอยู่ค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่จะไม่สนับสนุนคนโกงต่อไป
------
เตือนให้ทราบกันทุกคนแล้วนะ

อยากอินเทรนด์ต้องรู้จัก คาร์บอนเครดิต

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 06 Dec 2007 23:45:00 +0000

ไม่เจอะกันนาน คิดถึงจังเลย...
มาเป็นเพลงลูกท่งเชียว ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ กับการที่ไม่ได้เข้ามาอัพบลอกเลยเป็นเวลาหลายวัน แต่ก็คิดถึงทุกโคนนนนนะ

ในกรุงเทพอากาศหนาวมั่งไม่หนาวมั่ง ต่างจังหวัดอ่ะ หนาวขี้มูกย้อย ต้องรักษาสุขภาพกันเยอะๆนะ เราเป็นห่วง

พอพูดถึงอากาศก็นึกถึงภาวะโลกร้อน ปรากฎการณ์ที่โลกไม่สามารถระบายความร้อนออกไปได้ ทำให้อุณหภูมิบนพื้นผิวโลกที่เราอาศัยอยู่มันสูงขึ้น

สาเหตุก็เกิดจากก๊าซเรือนกระจกที่คล้ายฟิลม์บางๆ และมีจำนวนมากเกินไปมาปกคลุมผิวโลก

ก๊าซนี้มันเกิดจาก คาร์บอนไดออกไซด์ มีเทน ไนตรัส-ออกไซด์ และ คลอโรฟลูโอโรคาร์บอน เหล่านี้ล้วนมาจากการใช้ชีวิตประจำวันของเรา เช่น การใช้ไฟฟ้า การใช้น้ำมันเชื้อเพลิง และกระบวนการผลิตในภาคอุตสาหกรรม

เมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะนิ่งนอนใจไม่ได้ ต้องช่วยกันลดก๊าซเหล่านี้ นานาชาติจึงร่วมกันจัดตั้ง พิธีสารเกียวโต ว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของโลก มาตั้งแต่ 16 ก.พ. 2548

มีเงื่อนไขว่าในช่วงพ.ศ. 2551-2555 ให้ประเทศที่พัฒนาแล้วที่เป็นสมาชิกของพิธีสารเกียวโต ในกลุ่มบัญชีที่ 1 ที่ส่วนใหญ่เป็นประเทศอุตสาหกรรม เช่น สหรัฐ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย มีพันธต้องลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกลงให้ได้ร้อยละ 5.2

ก็คือลดก๊าซต่างๆ ที่เราเล่าไว้เบื้องต้นนั่นแหละ

ส่วนไทยเองอยู่ในกลุ่มบัญชีที่ 2 คือกลุ่มประเทศกำลังพัฒนา ยังไม่มีพันธต้องลดการปล่อยก๊าซ

แต่ในพิธีสารฯ ได้เปิดโอกาสให้กลุ่ม 1 เข้ามาดำเนินกิจกรรมบางอย่างในประเทศกลุ่ม 2 เพื่อลดการปล่อยก๊าซ

จำนวนก๊าซที่สามารถลดลงได้เรียกว่า คาร์บอนเครดิต

กิจกรรมบางอย่างที่กลุ่ม 1 เข้ามาดำเนินในกลุ่ม 2 ก็คือการเข้ามาซื้อคาร์บอนเครดิตนั่นแหละ เพราะในพิธีสารฯ อนุโลมให้ประเทศในกลุ่ม 2 ขายคาร์บอนเครดิตให้กับประเทศในกลุ่ม 1 ได้

อ่ะ... งง ดิ งง

การลดคาร์บอนน่ะ ทำได้หลายวิธีตั้งแต่บริหารจัดการโรงงานให้สามารถลดก๊าซมลภาวะอย่างที่เราบอกไปให้ได้มากที่สุด หรือ ปลูกต้นไม้เพื่อดูดซับก๊าซเหล่านั้น หรือ การใช้พลังงานทดแทน

คราวนี้ถ้าเราทำโรงงาน แล้วโรงงานของเราสามารถลดจำนวนก๊าซได้ เราก็เอาจำนวนก๊าซที่เราลดได้นั้น ขายเป็นคาร์บอนเครดิตให้กับประเทศในกลุ่ม 1 เข้าใจยัง

หรือเราจะปลูกต้นไม้จำนวนมากๆๆๆๆๆ เพื่อเป็นการดูดก๊าซแล้วขายเครดิตแบบนี้ก็ได้นะ ถ้าเรามีที่มากพอ

ราคาที่เขาซื้อขายกันก็ตันละ USD 15

ปลูกต้นไม้สัก 150,000 ไร่ ไร่หนึ่งสัก 100 ต้น รวมแล้วก็น่าจะได้เงินสัก 45,000 ล้านบาท ไม่ต้องทำมาหากินกันเลย ปลูกต้นไม้ดีกว่า

สิ่งสำคัญไม่อาจเห็นด้วยตา

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Mon, 03 Dec 2007 23:05:00 +0000

ใกล้วันพ่อเข้าไปอีกวันแล้วล่ะ วันพ่อมีแค่วันเดียวในจำนวน 365 วัน คงไม่ว่ากันนะถ้าจะเล่าเรื่องพ่อให้ฟังอีกสักวัน

พ่อเขาอายุเลยหลักสี่มาเยอะแล้ว จะถึงหลักหกอยู่ร่อมร่อ เขามีอาชีพเป็นพนักงานบริษัทของชาวญี่ปุ่นในตำแหน่งระดับผู้จัดการฝ่าย ตอนที่อยู่ด้วยกันเราก็เห็นพ่อทำงานแบบทุ่มเทบ้านช่องไม่กลับบางทีหายไปเลย 3 วัน 3 คืน เวลางานที่บริษัทเร่งๆ ยังเคยถามเขาว่านี่เรามีหุ้นอยู่ในบริษัทนี้ป่าวพ่อ? แต่ความเป็นจริงเราก็คาดเดาได้จากการรับรู้ที่เคยได้คุยกับพ่อเรื่อยๆ เกี่ยวกับที่ทำงานว่า งานที่เขาทำค่อนข้างจะกดดัน เพราะเขาเป็นผู้บริหารคนเดียวที่เป็นคนไทย มันจึงมีเรื่องของการเมืองในที่ทำงานเข้ามาเกี่ยวข้อง

ญี่ปุ่นเป็นชาตินิยม เขามักที่จะส่งคนเข้ามาเรียนรู้งานจากพ่อเสมอๆ เพราะพ่อเป็นนักเรียนทุนญี่ปุ่นระดับแนวหน้า พ่อก็เก่งในวิชาชีพของเขา เก่งมาก เรายืนยันได้เลย

แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรคนที่ถูกส่งมาเรียนงานกับพ่อ มักจะทำตัวเสมือนว่าเขาเก่งกว่าเขารู้มากกว่า แล้วที่แย่กว่านั้นเขาก็มักจะเข้าข้างกันอยู่เสมอๆ เราว่าพ่อคงจะคิดว่า "มึงไม่อยากเรียน ก็บอก จะได้ไม่ต้องสอน ลำบากนักก็ไม่รู้จะมาเรียนทำม๊ายย..." แต่พ่อไม่ใช่เรา คำพูดนี้เลยไม่ได้พุ่งผ่านปากออกไป

บางครั้งคนที่เรียนงานเมื่อไปทำงานจริง ก็ทำพลาด เมื่อพลาดเขาก็โบ้ยมาทางพ่อว่าไม่ได้สอน ห่วงวิชา ว่าเข้าไปนั่น

มันเลยกลายเป็นหนึ่งในหลายๆ สาเหตุที่ทำให้พ่อมักจะเครียดอยู่เสมอๆ ยังไม่นับรวมคนไทยด้วยกันที่คอยจะแทงข้างหลัง เลียนายญี่ปุ่นจนน่าเกลียด หวังจะขึ้นมาแทนที่ในตำแหน่งของพ่อ โอ้...พระเจ้าช่วย ความเครียดทำให้พ่อต้องระวังตัว เก็บกด ดื่มจัด สูบบุหรี่ ขี้โมโห นานวันเข้ามันก็สั่งสมจนในที่สุดมันก็มา

โรคเบาหวาน สมบัติตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น จากปู่มาสู่พ่อ จากพ่อมาสู่เรา(หมอบอกว่าเรามีแนวโน้ม แต่เรารู้ตัวก่อน เบาหวานไม่ได้แอ้มเราหรอก ทุกวันนี้กินน้ำตาลนับเม็ดได้) โรคความดันโลหิตสูง คลอเรสโตรอลก็สูงที่สุดก็ต้องกินยาควบคุมไม่ให้มันสูงเกินปกติ จนหมอก็ออกปากเตือนให้ระวังอยู่เสมอ แต่พ่อเขาก็คิดว่าเขาแข็งแรง คงไม่เป็นไรง่ายๆ ความประมาททำให้เขาก็ยังคงรักษาพฤติกรรมเดิมๆ คิดแต่ว่างานคือชีวิต ไม่ทำงานก็ต้องตาย ไม่มีอะไรกิน สิ่งเหล่านี้มันคือพื้นฐานที่ทำให้พ่อเกือบจะไม่ได้อยู่กับเราอย่างทุกวันนี้

วันดีคืนร้ายของพ่อก็มาถึง พ่อถูกย้ายงานไปทำตำแหน่งที่พ่อบอกว่าเสียดายความสามารถไม่ได้ใช้ความรู้ความสามารถอะไรเลย จริงอยู่ว่ามันอาจจะสบายไม่ต้องทำอะไร แต่บางทีมันก็สร้างความหวั่นใจได้เหมือนกัน พ่อเองก็คงรู้สึกอย่างนั้น แต่เขาก็พยายามสนุกกับงานที่ได้รับมอบหมาย แต่ก็อีกนั้นแหละวิบากกรรมของเขายังไม่หมด เขาโดนสอบสวนว่าทุจริตในการสอบสัมภาษณ์, และโดนข้อหามีเพศสัมพันธ์กับพนักงาน แถมมีพยานเสียด้วยนะ ตอนนั้นเล่นเอาเครียดกันทั้งบ้าน

แต่มันก็ผ่านพ้นมาได้ แม้จะยากลำบาก แต่ความจริงมันก็คือความจริง ช่วงที่พ่อโดนข้อหาเรื่องผู้หญิงเนี่ย แม่เราตลกมาก วิ่งเต้นจนท้ายๆ ร่ำๆ จะกลายเป็นหมอผีไปแล้ว ดีนะที่เรื่องมันจบไปเสียก่อน

วันดีคืนร้ายของพ่อผ่านไปไม่นาน มันคงนึกได้ เลยย้อนกลับมาอีก คราวนี้มันมาตอนที่พ่อกำลังอาบน้ำ จู่ๆ เขาก็เกิดเจ็บแปล็บที่หัวใจขึ้นมา ความเจ็บร้าวมันทำให้ชาไปทั้งแขนด้านซ้าย ลมหายใจเริ่มติดขัด พ่อค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง เพื่อตั้งสติ พร้อมๆ กับรู้สึกว่าเหงื่อออกราวกับออกกำลังกายมาอย่างหนัก เขารู้สึกได้ทั้งๆ ที่กำลังตัวเปียกอยู่ใต้ฝักบัวแท้ๆ

หลังจากวันนั้นพ่อก็ไม่ยอมไปหาหมอ และไม่ยอมบอกใคร ที่ไม่ยอมไปหาหมอเพราะกลัวหมอบอกว่าตัวเองไม่สบายและกลัวการผ่าตัด พูดง่ายๆ ก็กลัวตายนั่นแหละ ส่วนที่ไม่บอกใครเพราะกลัวว่าคนอื่นเขาจะเป็นห่วง พ่อก็ได้แต่หายาสมุนไพรมากินเอง แต่มันก็ไม่สามารถช่วยได้ จนเขาทนไม่ไหวต้องไปพบแพทย์ในที่สุด

อาหมอเพื่อนพ่อก็ให้ยามาทานเพื่อขอดูอาการบางอย่างโดยที่ยังไม่บอกใคร ที่สุดแล้วอาหมอก็บอกว่าพ่อต้องสวนหัวใจหลังจากตรวจสอบคลื่นหัวใจเป็นที่เรียบร้อย

อาหมอบอกให้พ่อเตรียมตัวจัดของนอนโรงพยาบาลได้เลย เพราะต้องรีบผ่าตัดเป็นการด่วนในวันรุ่งขึ้น

ตอนนี้พ่อเริ่มรู้แล้วว่าเครื่องดื่มประเภทอัลกอฮอล์นั้นไม่ดีต่อสุขภาพ (555) หันไปดื่มน้ำเสาวรสแทน แล้วเข้านอน

สักประมาณ 6 ทุ่มของคืนวันนั้น พ่อเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก จนต้องลุกขึ้นมานั่งอยู่คนเดียวในความมืด แต่แม่ก็รู้สึกตัวและหายามาให้ทาน เป็นอย่างนี้ถึง 2 ครั้ง จนแม่เริ่มวิตกเลยโทรไปถามอาหมอ มันเป็นอาการช็อคและต้องรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย เพราะอาการแบบนี้ต้องอยู่ในความดูแลของคณะพยาบาลแล้ว

ทันทีที่เข้าโรงพยาบาลพ่อก็ถูกสั่งห้ามอาหารเพื่อเตรียมรับการผ่าตัด

เมื่อถึงตอนเช้า พ่อถูกนำเข้าห้องผ่าตัดความรู้กลัวก็เริ่มกัดกินหัวใจพ่อทีละน้อยๆ ในขณะที่พ่อนอนอยู่คนเดียวในห้องผ่าตัด รอบตัวพ่อไม่มีใครแม้แต่สักคน มีเพียงอากาศเย็นจัด ที่ชวนให้ขนใต้ชุดคนไข้บางๆ ได้ลุกเกรียว กับมีเพียงอุปกรณ์นานาชนิดในห้องผ่าตัด ซึ่งตอนนี้พ่อไม่มองมันเป็นเพียงแค่อุปกรณ์อีกต่อไป พ่อกลับรู้สึกชิงชังราวกับมันเป็นศัตรู สักครู่เจ้าหน้าที่ก็ค่อยๆ ทะยอยเดินเข้ามาให้ห้องเพื่อเตรียมเครื่องมือ แม้จะมีคนเพิ่มเข้ามาในห้องอันหนาวเย็น แต่กลับไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงเคร้งคร้างของอุปกรณ์ที่กระทบกัน...

นี่แหละ... พ่อผม

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Sun, 02 Dec 2007 23:05:00 +0000

รู้ทั้งรู้ว่าบลอกนี้มักจะมีลูกค้า, เอเจนซี่แวะเวียนกันเข้ามาอยู่บ่อยๆ ก็ยังจะทะลึ่งบ้องใส่เรื่องส่วนตัวเข้าไปอีก
แต่เราก็รู้มาอีกว่านอกจากคนเหล่านี้แล้ว พ่อเราก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ชอบแอบเข้ามาดูว่าลูกทำไรมั่ง
สบช่องอีก 2 วันเป็นวันพ่อ เลยเอาจดหมายของพ่อมาให้อ่าน ตอนที่เรามีเรื่องกลุ้มใจ โดนลูกน้องยืมเงินไปแล้วหายเงียบไป
----
การปกครองคนต้องเสียสละ อย่าคิดเอาแต่ได้อย่างเดียว
ลองดูน่ะลูก อยากได้จงให้แล้วก็จะได้มากยิ่งๆขึ้นไป
สมบัติทั้งหลายเพียงแค่เชยชมสุดท้ายก็จากกันไป หากมีเหลือเฟือฟาย
ทำทานบ้างจะเป็นไรไปลูก
เรื่องสุขภาพเราไม่ใช่หมอน่ะลูกและถ้ามันเป็นน้อยๆรักษาง่ายกินยาก็หายเป็นมาก
มันแก้ไขไม่ได้ และอย่าเทียบกับพ่อเลย
ตอนนี้เท่ากับพ่อตายไปแล้วหลายๆอย่างที่อยู่ได้เพราะพ่ออธิฐานขอสร้างบุญกุศลก่อน แต่เขาคงให้เวลาพ่อไม่นานนักหรอก ขนาดเพื่อนพ่อว่าแข็งแรง
ไม่มีเจ็บไข้ได้ป่วย บทจะไปก็ไปเลยไปเก็บมะเขือหลังบ้านจะกินกับข้าว
เผาที่วัดสามัคคีไปเรียบร้อยแล้ว แต่คิดอีกแง่หนึ่งเขาก็หมดกรรม
เพราะลูกสาวเขาหนีไม่เข้าบ้านทั้ง 2 คน
เห็นเพื่อนๆบอกว่ามันเที่ยวตามหาไปจนทั่วหมด

รักษาสุขภาพทั้งจิตและร่างกายให้ดีน่ะลูก
รักลูก
พ่อ

______
อยากรู้มั้ยครับว่าลูกน้องที่ยืมเงินไปน่ะเท่าไร หึ หึ รวมแล้วก็เกือบแสนครับ
อืม.. พ่อผมไม่ได้ชื่อแสนดีนะ ขอบอก

การตลาดสีชมพู pink profits เกย์จะครองโลกก่อนน้ำท่วมโลกเสียอีก

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Sun, 02 Dec 2007 09:10:00 +0000

ถือเป็นการกลืนน้ำลายตัวเอง.. ยอมแพ้แก่เพื่อน
จนต้องเอามาแปะไว้
อืมม์..เอาล่ะ ถึงยังไงก็มีเพื่อนเป็นกำลังใจล่ะ(ว่ะ)

หวังว่ากระทรวงหรือสมาคมรักร่วมเพศคงจะไม่รุมตื้บหรือดักเอาทุเรียนตบเรานะ ที่ตั้งชื่อแบบนี้ก็ตั้งด้วยรักและเอ็นดู๊ เอ็นดู 555

มีอยู่ 3 trends ของการตลาดที่เริ่มมีความสำคัญมากขึ้นทุกที และเรามองว่าทั้งหมดที่ว่านี้จะกลายเป็น trends อมตะนิรันดร์กาลไปอย่างแน่นอน

เทรนด์ที่ให้ความสำคัญกับ กลุ่ม ผู้หญิง, รักร่วมเพศ และ baby boomers (อายุ 40 กว่าขึ้นไปจนถึง 60 ปีซึ่งสมควรจะเกษียณออกไปเล็มกิ่งโป้ยเซียนอยู่ที่บ้านได้แล้ว)

ในต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นแบรนด์ที่อนุรักษ์นิยมหัวโบราณขนาดไหน ก็ยังต้องหันมามอง ตลาดเกย์
อยากรู้มั้ย เรากำลังพูดถึงเงินจำนวนเท่าไร

ประเมินกันว่าการใช้จ่ายเงินของกลุ่มรักร่วมเพศในสหรัฐอเมริกาในปี 2011 จะสูงถึง 835 พันล้านดอลลาห์สหรัฐ ทั้งที่ปี 2006 น่ะอยู่ที่จำนวน 660 พันล้านดอลฯ เอง นั่นเป็นเพราะมีประชากรชาวรักร่วมเพศเพิ่มขึ้นจาก 15.3 ล้านคนเป็น 16.3 ล้านคนในปี 2011 ดูรายงานเกี่ยวกับตัวเลขได้ที่นี่

- ที่เพิ่มมาเป็น 10 ล้านเนี่ย เกย์เบบี๋เกิดใหม่ หรือ เกย์หน้าใหม่เพิ่งตบเท้าเข้าวงการเกย์หว่า.. -

ในอังกฤษมีประชากรชาวเกย์อยู่ประมาณ 6% ของประชากรทั้งหมด ก็ประมาณ 3.6 ล้านคน ปีๆ หนึ่ง เงินของชาวเกย์ก็สะพัด 130 พันล้านดอลฯ ต่อปี ชายชาวรักร่วมเพศของอังกฤษที่ทำงานประจำมีรายได้ 18,000 ดอลฯ / ปี โดยเฉลี่ยแล้วมีรายได้ต่อปีมากกว่าชายเต็มร้อยเสียอีก (เริ่มชักอยากจะเป็นเกย์นิดๆ แล้ว) สำหรับเลสเบี้ยนจะลดลงมาหน่อยอยู่ที่ 12,000 ดอล/ปี

(http://usualvisual.egologo.transindex.ro/wp-content/pinktv2.jpg)

บ้านเราเองก็เหอะ เมื่อก่อนมีแค่วงการบันเทิงนะที่พูดได้ว่า "วงการนี้กระเทยคุม" แต่เดี๋ยวนี้อ่ะ หล่อนคุมแทบทุกวงการล่ะย่ะ ไม่เว้นแม้กระทั่งวงการคนงานก่อสร้าง 555

เรายังจะอยู่กันที่อังกฤษ เพราะที่นี่ธุรกิจเกี่ยวกับเกย์กำลังเฟื่องฟูมาก โดยเฉพาะธุรกิจ wedding จัดงานแต่งงาน ตั้งแต่ธันวาคม 2005 - ธันวาคม 2006 มีชาวรักร่วมเพศในอังกฤษแต่งงานกันโดยมีผลทางกฎหมายถึง 18,000 คน นั่นเป็นเพราะอังกฤษได้ออกกฎหมายรองรับการแต่งงานของชาวรักร่วมเพศ

เป็นสาเหตุให้ธุรกิจจัดงานแต่งงานมีมูลค่าราว 7 หมื่นล้านปอนด์(สีชมพู)/ปี ในเมืองแมนเชสเตอร์ยังมีการจัดงาน เกย์ เวดดิ้ง เป็นประจำทุกปีอีกด้วย ภายในงานจะมีทุกสิ่งครบครันให้ชาวเกย์อินเลิฟได้เลือกสรร ทั้งสินค้าและบริการต่าง ๆ ตั้งแต่เพชรนิลจินดา สตูดิโอถ่ายภาพ จัดเลี้ยง จัดดอกไม้ ไปจนถึงให้คำปรึกษาทางกฎหมาย เพื่อให้งานแต่งงานออกมาดูดีที่สุดและมีผลทางนิตินัย

งานนี้มันมีไอเดียมาจาก จิโน เมอริอาโน ซึ่งเป็นเจ้าของธุรกิจจัดงานแต่งงานที่ชื่อว่า พิงค์ เวดดิ้งส์ ตัวจิโนเอง กับไมค์ (แฟนหนุ่ม) เป็นหนึ่งในเกย์กลุ่มแรกที่แต่งงานกันในอังกฤษ หลังจากที่กฎหมายผ่านออกมาในเดือนธันวาคม 2005

แน่นอนว่าแต่งงานแล้ว ก็ต้องฮันนี่มูน ธุรกิจฮันนี่มูนเกย์ก็น่าที่จะมีมูลค่ามากกว่า 600 ล้านปอนด์ภายในไม่กี่ปีข้างหน้า

นอกจากในอังกฤษแล้ว ที่เยอรมนี ฝรั่งเศส และสวิตเซอร์แลนด์ ก็มีกฎหมายอนุญาตให้เกย์ครองคู่กันทางนิตินัย เช่นเดียวกับที่เนเธอร์แลนด์ แคนาดา เบลเยี่ยม และสเปน มีกฎหมายอนุญาตให้คนเพศเดียวกันแต่งงานกันได้

ส่วนในสหรัฐมีเพียงรัฐแมสซาชูเสตต์เท่านั้นที่มีกฎหมายแบบเดียวกัน ส่วนที่เวอร์มอนท์หรือคอนเน็คติกัดอนุญาตให้เพียงอยู่ด้วยกันได้เท่านั้นฮ่ะ

เดี๋ยววันนี้ตัวแม่ขอตัวไปเริงร่า ฉ่ำโป๊ะ กับแฟนหนุ่มก่อนนะฮ่ะ
อ้อ.. จำเอาไว้นะฮ่ะ อีก 3-5 ปีน้ำจะท่วมโลก แต่ก่อนหน้านั้น เกย์จะครองโลกก่อนฮ่ะ ดัมเบิ้ลดอร์ ก็ช่วยไม่ได้นะฮ่ะ เพราะตานี่ก็ เกย์เฒ่า ดีๆ นี่เองล่ะฮ่ะ นังชะนีโรลลิ่งออกมาให้สัมภาษณ์แล้วฮ่ะ ว่าเฟิร์มๆๆๆ

- end -

ไอ โดน แจ็ด ad โดน ใจ

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 29 Nov 2007 00:14:00 +0000

เก๋มากฮ่ะ ซุปเปอร์เกิร์ล ไม่พกถุง ยังเดี้ยง เป็นเอดส์ตายอ่ะ

ส่งเร็วขนาดหน่วย swat ยังต้องใช้บริการ

สกปรกมาก ขนาดไอ้เข้ยังตายคิดดูๆ

งาน concept ของ Bela Borodi

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Wed, 28 Nov 2007 23:17:00 +0000

8 trends การตลาดที่น่าจับตาในปี 2551

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Mon, 26 Nov 2007 23:54:00 +0000

อีกไม่กี่วันก็จะเป็นเดือนสุดท้ายของปีนี้แล้ว ก็หมายความว่าวันเวลากำลังจะเขี่ยปีพ.ศ. 2550 ทิ้งไปเพื่อที่จะต้อนรับปีพ.ศ.ใหม่ 2551 ในอีกไม่กี่วัน

ปีนี้มีรูปแบบ วิธีทำการตลาด หรือ trends ของการตลาดที่หลากหลาย และก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าปีหน้ามันหลากหลายและดุเดือดยิ่งกว่า เรามี 8 trends การตลาดของโลกที่คิดว่าปีหน้ามันมาหลอกเงินเอาเงินในกระเป๋าผู้บริโภคอย่างเราๆ แน่ๆ

1. บ่งบอกความเป็นคุณ :

ฟังดูเชยๆ แต่แบรนด์ทุกวันนี้มักจะมีภาพพจน์ที่บ่งบอกว่าผู้บริโภคแบรนด์นั้นๆ เป็นคนอย่างไร เจ๋ง หรูหรา ทันสมัย อนุรักษ์นิยม ช่างคิด สร้างสรรค์ อันที่จริงมันก็เป็นวิธีการตลาดเดิมๆ ที่เราเคยเห็นกันมาแล้วเมื่อต้นปีที่ผ่านมา แต่เชื่อเหอะว่ามันก็เหมือนแฟชั่นนั่นแหละ ที่ปีหน้าก็คงจะได้เห็นกันอีกแน่นอน เพราะอะไร ก็เพราะมันได้ผลอ่ะดิ โด่ว..ถามได้

2. PREMIUM :

หวังว่าความหมายของคำๆ นี้คงจะพอให้คุณให้ภาพได้บ้างนะ

อะไรนะ..ไม่เลยเหรอ

อืมม์.. เอางี้ premium เป็นอะไรที่พิเศษ พิเศษจริงๆ พิเศษมากๆ ไม่โหล ไม่บ้าน ไม่เบ ไม่ mass เป็นอะไรที่ limited edition

ความจริง premium trend มันก็ออกหน่อแตกกอมาจาก การทำตลาดที่พยายามจะให้ภาพลักษณ์สินค้าบ่งบอกความเป็นตัวของผู้ใช้นั่นแหละ แต่มันทำให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นไปอีก เราจะยกตัวอย่าง

ถ้าคุณเป็นคนดื่มน้ำแร่ eviant ด้วยภาพของสินค้า ขณะที่คุณถือน้ำยี่ห้อนี้ มันจะบอกกับคนอื่นๆ ว่าคุณเป็นคนใส่ใจในสุขภาพ มีดีไซน์ หรูหรา ไม่โหล ฯลฯ แต่นั่นคือ eviant ธรรมดา

ทีนี้ถ้าคุณถือขวด eviant แบบ limited edition ที่ผลิตออกมาเป็นจำนวนจำกัดล่ะ โหย..มันก็ยิ่งขับเน้นภาพลักษณ์ของคุณมากขึ้นไปอีก และแน่นอนว่าภาพลักษณ์นั้นมันมีราคาที่ต้องจ่ายมากขึ้น

ผ่านไป 2 ข้อแล้ว สนุกหรือชอบกันมั่งป่าว ขอเสียงหน่อย ถ้าไม่ชอบจะได้เอาไปแปะที่บลอกอื่นดีกว่า

ตัดใจไม่ลง

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Sun, 25 Nov 2007 10:09:00 +0000

เพลงนี้เกิดไม่ทันหรอกนะ แฮ่ม.. ออกตัวไว้ก่อน 555
เป็นเพลงแรกที่ต้องหัดเล่นกีตาร์
ตอนนั้นยังไม่มีกีตาร์เป็นของตัวเอง ยังมีฉายาว่ากีตาร์ยืมอยู่
พอได้ดูหนังเรื่อง.. ไรนะ.. ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย (มั้ง)
มีเพลงนี้ที่ เพ็ญ พิสุทธิ์ เป็นคนร้อง
ไม่ได้เลยๆ เพลงไรว่ะ ง่ายอิ๋บเอ๋ง
เลยไปสอยมาเลยกีตาร์โปร่ง
จากนั้นก็ซ้อมๆๆๆ ก่อนจะไปคาร์เนกี้ฮอล์

โอ้เอยหัวใจ

ทำไฉนถึงจะลืมเขา

เขาไม่รักเรา จะมัวเศร้าอยู่ทำไม

เขาเคยบอกรักเรา

แต่เขายังเปลี่ยนใจ

เขาไปมีคนรักใหม่ ทิ้งเราให้อยู่คนเดียว

อยากจะเปลี่ยนใจ

อยากลืมเขาไปจากใจเรา

ลืมความหลังครั้งเก่า ที่ยังเฝ้าหลอนใจ

แต่ตัดใจไม่ลง

ทั้งรักทั้งหลงเขากว่าใคร

เขายังเฝ้าทำลาย สร้างแผลใจให้กับเรา

เน่าๆ เน่าจริงๆ เน่าสนิท เน่าจนพระแม่คงคาคงไม่อยากให้อภัย

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Sun, 25 Nov 2007 09:51:00 +0000

พูดถึงหนังรัก อ๊ะ! ชักเพลิน
สำหรับผมแล้วถ้าเป็นหนังรักแล้วขาดเรื่องนี้ไม่ได้เลย
"The Classic"
มันเป็นหนังน้ำเน่าที่เน่าจริงๆ เน่าสนิท แต่เน่าได้ใจมาก
ฟังดูแค่ดนตรีมันขึ้นมาดิครับ มันมาจุกที่คอหอยแล้ว
อีตอนจบเนี่ยเล่นเอาน้ำตาลูกผู้ชายไหลพราก
ดูมันกี่ครั้งกี่ครั้งก็ร้องอยู่อย่างนั้นอ่ะ
มันจะเศร้าอะไรกันนักหนา
ยิ่งตอนที่พระเอกตาบอดแล้วแสร้งไม่อยากให้นางเอกรู้
โดยการไปซ้อมก่อนอ่ะคิดดูดิ
โคตรเศร้าอ่ะ

ส่วนตอนจบนี่ก็ร้องนะ
แต่มันเป็นน้ำตาแห่งความ.. เอิ่ม.. ประทับใจมั้ง
อืม.. คงเป็นความประทับใจแหละ
ก็รุ่นพ่อไม่สมหวังในรัก
มาสมหวังเอาอีกทีก็รุ่นลูก
บทมันขยี้น้ำตาจริงๆ
ดูแล้ว(และเสียน้ำตาไปแล้ว)ไม่ต่ำกว่า 7 ครั้ง
กะว่าคราวหน้าจะไปหาดีวีดีมาเก็บไว้เลย

กวนประสาท...กับอะไรเอ่ย?

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 22 Nov 2007 23:52:00 +0000

ว้อย.. แค้นๆๆๆ เจอปัญหาอะไรเอ่ยของหลานสุดที่รักเข้าไป ถึงกับอึ้ง ตอบไม่ได้สักอัน
หึ.. อยากล้างแค้น เอามาถามคนแถวนี้แหละ ดูดิ จะตอบได้มั้ย

#

หางอะไรอยู่ข้างหัว?

#

กาอะไรพ่นไฟได้

#

ลูกโยนบาสไปโดนแม่ แต่แม่ไม่ว่า เพราะอะไร?

#

ห้องอะไรคนจีนไม่ชอบ

#

กิ้งกือ 100 ขาเวลาเลี้ยวขวาจะเหลือกี่ขา?

#

กิ้งกือ 100 ขาเวลาเลี้ยวซ้ายจะเหลือกี่ขา?

#

ใอ้มดเเดงทำไมจึงฟันผุ?

#

ดวงอาทิตย์กับประเทศจีนไหนไกลกว่ากัน?

#

ก่อนนอนต้องทำอะไร?

#

ปาอะไร เหม๊น เหม็น?

#

โรคอะไรถูกที่สุด?

#

ถ้ากอขอไปโรงเรียน แล้วคองอจะไปที่ไหน ?

#

ราอะไรกินได้แต่ชื่อเหมือนผู้ชาย?

เป็นไงๆ ตอบกันได้มั่งหรือเปล่า.. ไว้จะมาเฉลยนะ

มหกรรมมอ(ง)เต้าโชว์ (สาบานได้ว่ามันไปดูรถ)

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 22 Nov 2007 22:17:00 +0000

ดู๊ ดู มันทำ

บลอกของ Goojoe เขามีมุมมองเกี่ยวกับ มหกรรม นี้ไปดูกัน

ฮาหน้า - ตรงตัวเลย ไม่ต้องงง

noreply@blogger.com (dFLY MAGAZINE) — Thu, 22 Nov 2007 21:55:00 +0000

ง่วงๆ เบื่อๆ เจอนี้เข้าไป ฮาขี้แตก ขี้แตน

เล่นไม่ยาก กดตรงไหน เปลี่ยนตรงนั้น
กดแล้วฮา